nAKAkahiyA akO nGAyOng Araw nA ito! sa engLISh.. ayun LAgi nAMan akO tinAtAwag ni MaAm.. speaking tagalog during our english time is not allowed. ayun tinawag ako.. inaasahan ko nayun,. basta magkatinginan kami ni maam hehe..
scenE: (maam asked me if the book is also a tradition that passes from generation to generation)
my answer: "ma'am haha it's hard to speak in english im so shocked.
maam: you can speak in tagalog and ask someone to translate and repeat after your traslator
me: (thinking) no ma'am! i will try my best to speak in english
maam: that's good, (she repeated the question again)
me: (nosebleed) maam yes, we can consider that a book is like a tradition.. because we can get informations through books and it has 2nd edition, 3rd etc. (i don't know if this is my exact answer..)
english carabao ba?? di naman diba? and after that.. ayun umariba na ako kakasagot sa english..
after english physics namin.
seryoso kaming kumokopya ng notes then..
"BLLAAGGG!!"
ako pla yung nahulog.. alam ko na mahuhulog ako, tatayo na sana ako kaso bigla ako nahulog. naputol yung silya hehe buti wlang nangyaring masama sakin.. thanks GOD..
ang seryosong klase.. nagtawanan hahaha agaw eksena ako.. sakit tuloy ng likod ku ngayon.. pero nakeri ko naman lahat hehe
^^,
Monday, July 21, 2008
LET GOD DEFINE YOU
...LET GOD DEFINE YOU...
JULY 19, 2008 @ THE ST. THOMAS SQUARE
im so inspired today, ang ganda ng messages ng dinaluhan namin. babalik ako next saturday. ang saya ang ganda.. ehehe
may mga games pa.. tama ba naman na nung bring me tsinelas, hinagis ko ang tsinelas ko.. kasi bago pa mag bring me.. sabi ko "kapag tsinelas ibabato ko tsinelas ko sa stage" ayun sakto.. bring me tsinelas.. sa kasamaang palad, di ko nakuha yung prize, mag nadulas kasi bali pakonswelo nalang yun. pero super eksena ng tsinelas ko. tinaas pa ng mc, sabi nga nya.. bring me, hindi ihagis hehe eksena ako ang dami pa namang schools doon.. hehe katuwaan lang
pinakahighlight ng event yung speach ni pastor yung "let GOD define you" don't let others to define you. tsaka yung "im unique, im special, im a masterpiece" God designed us, what we are in our physical qualities, talents and etc. we have weaknesses and strength. don't be ashame, just smile and say "im a masterpiece of GOD".
end to the closing part, each and everyone of us have been given a glow in the dark toy. it is a remembrance. the toy has its own significance. sometimes, we feel that we are a toy, they need us only for fun, they play and laugh at us, but this toy shines in the dark.
im so inspired today.. ^^,
JULY 19, 2008 @ THE ST. THOMAS SQUARE
im so inspired today, ang ganda ng messages ng dinaluhan namin. babalik ako next saturday. ang saya ang ganda.. ehehe
may mga games pa.. tama ba naman na nung bring me tsinelas, hinagis ko ang tsinelas ko.. kasi bago pa mag bring me.. sabi ko "kapag tsinelas ibabato ko tsinelas ko sa stage" ayun sakto.. bring me tsinelas.. sa kasamaang palad, di ko nakuha yung prize, mag nadulas kasi bali pakonswelo nalang yun. pero super eksena ng tsinelas ko. tinaas pa ng mc, sabi nga nya.. bring me, hindi ihagis hehe eksena ako ang dami pa namang schools doon.. hehe katuwaan lang
pinakahighlight ng event yung speach ni pastor yung "let GOD define you" don't let others to define you. tsaka yung "im unique, im special, im a masterpiece" God designed us, what we are in our physical qualities, talents and etc. we have weaknesses and strength. don't be ashame, just smile and say "im a masterpiece of GOD".
end to the closing part, each and everyone of us have been given a glow in the dark toy. it is a remembrance. the toy has its own significance. sometimes, we feel that we are a toy, they need us only for fun, they play and laugh at us, but this toy shines in the dark.
im so inspired today.. ^^,
maging matatag ka..
my strory..
madami na akong napagdaanan, mga problema, panlalait, panghuhusga, pang aalipusta at marami nang tao ang umapak sa aking pagkatao; sa lahat ng ito.. naging matatag ako, matapang at palaban.
sinong di makakalimot sa sakit na kanilang idinulot, ako man ay nakapagpatawad.. ngunit bumabalik sa aking gunita ang sakit ng nakaraan.
noong kami ay mayaman at nakakaangat sa buhay, lahat sila'y nasaaming tabi. ngunit nang kapalaray biglang nagbago, lahat sila'y naglaho.
kaibigan mong itinuring, may dala dala palang patalim. kamag anak mo, turing sayo'y palamunin.
diba't kay sakit na ika'y inaapakan? silang magaling kapag may kailangan at kung ikaw ang nangangailangan, basta basta ka nalang tatalikuran.
naranasan naming makitira sa aming lola't lolo, sa aking pagkabata'y wala akong kamuwang muwang na kami pala'y pinagsasabihan ng masasakit na salita. ngayon ko lang nalaman ng sinabi ito ng aking ina.
"kumakain nanaman kayong mga palamuning kayo!" masakit ang katagang ito para sa ina ko. tumutulo na ang luha ng aking ina ngunit sa unang pagkakataon ay pinigil ko ang luha ko, sahalip sinabi ko sa loob-loob ko, na ang sama sama niya!
ang lola ko, may tampo ako ng kaunti pero nakalimutan ko na iyon, siya ay mabait, sa di mabilang na tulong na ibinigay niya sa amin. ang lolo ko, siya ang walang kasing sama na sinusunog na ang kaluluwa nya sa impyerno. hindi ko naman talaga siya lolo. inadopt lang nila mom ko. walang dugong nananalaytay, wala! wala! wala! at kung meron man nais ko nalang ay mamatay.
bilib ako sa ama't ina ko. sa kanilang katatagan sa pagharap sa bawat pagsubok ng buhay, nakaya nila kaming itaguyod pagkatapos ng lahat. sila ay tunay na dakila.
sa tuwing naaalala ko ang lahat ng nanakit sa akin at sa aking pamilya, galit aking nadarama. maaaring magpasalamat din ako sa kanila sapagkat dahil sa kanilang pang mamata'y naging matatag aking pamilya.
noong bata ako, malaki ang respeto ko sa inyo. ngayon maaaring nawala na ang lahat dahil sa ginawa ninyo. darating ang araw na makikita ninyo, na ang siyang inaalipusta ninyo ay sila pang tutulong sa inyo.
galit ako sa mapagsamantalang tulad mo, walang inisip kundi sarili mo. kapwa'y nasasaktan mo, wala ka paring pakialam sa paligid mo.
MARAMING SALAMAT O DIYOS KO,
SA MGA PAGSUBOK NA IBINIGAY MO.
SALAMAT SA TULONG NA IBINIGAY MO,
NANG DAHIL SAYO NAGING MATATAG AKO,
madami na akong napagdaanan, mga problema, panlalait, panghuhusga, pang aalipusta at marami nang tao ang umapak sa aking pagkatao; sa lahat ng ito.. naging matatag ako, matapang at palaban.
sinong di makakalimot sa sakit na kanilang idinulot, ako man ay nakapagpatawad.. ngunit bumabalik sa aking gunita ang sakit ng nakaraan.
noong kami ay mayaman at nakakaangat sa buhay, lahat sila'y nasaaming tabi. ngunit nang kapalaray biglang nagbago, lahat sila'y naglaho.
kaibigan mong itinuring, may dala dala palang patalim. kamag anak mo, turing sayo'y palamunin.
diba't kay sakit na ika'y inaapakan? silang magaling kapag may kailangan at kung ikaw ang nangangailangan, basta basta ka nalang tatalikuran.
naranasan naming makitira sa aming lola't lolo, sa aking pagkabata'y wala akong kamuwang muwang na kami pala'y pinagsasabihan ng masasakit na salita. ngayon ko lang nalaman ng sinabi ito ng aking ina.
"kumakain nanaman kayong mga palamuning kayo!" masakit ang katagang ito para sa ina ko. tumutulo na ang luha ng aking ina ngunit sa unang pagkakataon ay pinigil ko ang luha ko, sahalip sinabi ko sa loob-loob ko, na ang sama sama niya!
ang lola ko, may tampo ako ng kaunti pero nakalimutan ko na iyon, siya ay mabait, sa di mabilang na tulong na ibinigay niya sa amin. ang lolo ko, siya ang walang kasing sama na sinusunog na ang kaluluwa nya sa impyerno. hindi ko naman talaga siya lolo. inadopt lang nila mom ko. walang dugong nananalaytay, wala! wala! wala! at kung meron man nais ko nalang ay mamatay.
bilib ako sa ama't ina ko. sa kanilang katatagan sa pagharap sa bawat pagsubok ng buhay, nakaya nila kaming itaguyod pagkatapos ng lahat. sila ay tunay na dakila.
sa tuwing naaalala ko ang lahat ng nanakit sa akin at sa aking pamilya, galit aking nadarama. maaaring magpasalamat din ako sa kanila sapagkat dahil sa kanilang pang mamata'y naging matatag aking pamilya.
noong bata ako, malaki ang respeto ko sa inyo. ngayon maaaring nawala na ang lahat dahil sa ginawa ninyo. darating ang araw na makikita ninyo, na ang siyang inaalipusta ninyo ay sila pang tutulong sa inyo.
galit ako sa mapagsamantalang tulad mo, walang inisip kundi sarili mo. kapwa'y nasasaktan mo, wala ka paring pakialam sa paligid mo.
MARAMING SALAMAT O DIYOS KO,
SA MGA PAGSUBOK NA IBINIGAY MO.
SALAMAT SA TULONG NA IBINIGAY MO,
NANG DAHIL SAYO NAGING MATATAG AKO,
UntiL i GEt OvEr yOU..
haha eto nanaman ako para mag post ng blog ^^, (with matching sound trip pa yan!)
pasensya na kung lumalayo ako huh! mas ok na siguro yun para makalimot na ako.
lumalayo ako ngayon di dahil di kita mahal, di rin dahil ka mahalaga sakin,at lalong hindi dahil di na mahalaga pinagsamahan natin.. (haha parang kanta) gusto ko lang maramdaman na mahalaga ako sayo. gusto ko lang malaman kung hahanapin mo ako. arte ko noh.. may nalalaman pang ganito. kaasar kasi, parang wala na yung dati. hindi ko nga alam kung napapansin mo yung pangbabara ko sayo, yung pag iwas ko.
after all of this years, di ko alam kung gaano ako kahalaga sayo. minsan pakiramdam ko hindi, minsan naman oo; mas masarap malaman na oo diba. may mga bagay na nagpapakita na oo, merong panahon na wala. saan naman ako maniniwala?
alam ko marami akong hindi alam sayo, mga pagbabago sayo, mga past mo, expiriences at memmories. anu nga lang din naman ang alam mo sakin din?
ayokong kumalas, ayokong bumitiw sa pagkakaibigang kay tagal nating pinagsamahan. hindi ko alam kung ano ang dahilan.
marahil ako ay nagtatampo lamang, pero sana'y malaman mo. na patuloy akong umaasa sa pagpapahalaga na sinasabi mo ^^,
pasensya na kung lumalayo ako huh! mas ok na siguro yun para makalimot na ako.
lumalayo ako ngayon di dahil di kita mahal, di rin dahil ka mahalaga sakin,at lalong hindi dahil di na mahalaga pinagsamahan natin.. (haha parang kanta) gusto ko lang maramdaman na mahalaga ako sayo. gusto ko lang malaman kung hahanapin mo ako. arte ko noh.. may nalalaman pang ganito. kaasar kasi, parang wala na yung dati. hindi ko nga alam kung napapansin mo yung pangbabara ko sayo, yung pag iwas ko.
after all of this years, di ko alam kung gaano ako kahalaga sayo. minsan pakiramdam ko hindi, minsan naman oo; mas masarap malaman na oo diba. may mga bagay na nagpapakita na oo, merong panahon na wala. saan naman ako maniniwala?
alam ko marami akong hindi alam sayo, mga pagbabago sayo, mga past mo, expiriences at memmories. anu nga lang din naman ang alam mo sakin din?
ayokong kumalas, ayokong bumitiw sa pagkakaibigang kay tagal nating pinagsamahan. hindi ko alam kung ano ang dahilan.
marahil ako ay nagtatampo lamang, pero sana'y malaman mo. na patuloy akong umaasa sa pagpapahalaga na sinasabi mo ^^,
Friday, July 18, 2008
falling inlove with my best friend..
(first post tagalish)
Have you ever fall inlove with your bestfriend?
well, i am. when i was in 1st year high school, i experienced this freak emotion. actually he is my first love. "first love.. never dies (nyahahah)" he is my bestfriend. he is always there when i need him, assignments, cheating, happy momments, sad momments, giving advices, sharing momments in our past, food trip, etc. vice versa. our classmates thought we have relationship because of our sweet bonding (ayyiihhh kilig ako!)
then, dumating yung time na nag-away kami.. isang pambatang dahilan.. ang babaw pero di ko maintindihan kung bakit ako umiyak. my classmate asked me, "mahal mo ba sya?" sagot ko naman "hindi ah! bestfriend kaya kami" then i asked my self, "mahal ko nga ba? bakit ako umiiyak?"; "siguro kasi 1st time kong magkaroon ng bestfriend."
sino nga naman ang hindi mahuhulog, mabait, caring, mapagmahal, malambing, makulit, gwapings pa. onetime, napabilib nya ako.. nung nagshare sya ng past nya sakin.. sobra akong naamaze sa katatagan nya, dumaan din ako sa ganun.. pero parang di ko kaya ang mga kinaya nya.. dun ako lalong nahulog sa kanya.
"hmm panu nga ba kantahin to?" tanong ko sa kanya.. "ndi naman kasi ganyan amina nga." "di ko man maamin, ikaw ay mahalaga sa akin. di ko man maisip sa pagtulog ikaw ang panaginip..." (uso ang song na alipin, ayun hehe kakilig nung kinanta nya yan.) may kasama pang lambingan (hahahah parang mag on talaga)
tuwing vacant classes, dun kami nakatambay sa landings then iiwan namin bag namin na magkatabi. at kapag magkahiwalay ang bag namin, ibigsabihin nun.. magkagalit kami.. sabay asar nila. "uyy LQ!"
sabay kami umuuwi, naglalakad and onetime, may nadaanan kami,, asar ng bata.. "uy shota sila" kunwari nalang hindi namin narinig. matino kami pag umuuwi onting asaran, biruan, kantsawan, pagbabalik sa nangyari sa skul kanina at kung anu anu pa..
isang araw, gulat ako.. sobrang lambing, nagshashare kami sa water, nung cut ang classes, tumambay muna kami sa jeep, nagpapabili ako ng juice, binibigay nya inumin nya sakin., hindi ko tinanggap ayun,, nasabihan ako na "ang arte mu" hindi nya alam pa keme ku lang yun.. 1st time in the history na pinayungan ako sabay paypay habang naglalakad pauwi. feeling ko tuloy, sumasagala ako. sabagay, tanghaling tapat super init. "buti ka pa may payong sa bag, ako wala. bakit ka ba nagpapayong? alisin mu nayan di na mainit" sumagot sya. "ayoko nga edi nasunog balat ku, ayawan mu pa ako" nashock ako sa sagot nya, alam nya na may feelings ako para sa kanya, napatingin ako sa kanya sabay ngiti nya sakin sabi nya "kilig" nyahahaha kakilig nga naman..
eh kamusta ang away bati factor? dami nadin kami napag awayan, pero ndi natatapos ang araw na ndi kami nagkakabati, pinakamatagal naming away? tumagal ng isang buwan.
.natapos ang 1st year pero hindi dun nagtatapos ang aming friendship..
meong momments nung 2nd year. meon ngang "END UP OF FRIENDSHIP" dun ako humagulgol ng sobra.. tagal namin pinundar masisira ng ganun ganun lang? then nalaman ko na hindi sya yun,, pinsan nya.. nahiya tuloy sya sakin nyayayayahhah
..third year na! (shinortcut ko na, sobrang haba)
isa lang masasabi ko..
"standing strong padin ang friendship namin"
ayun lang end.
haba noh??
isa din pla patutunguhan..
"FRIENDSHIP THAT WILL LAST FOREVER"
Have you ever fall inlove with your bestfriend?
well, i am. when i was in 1st year high school, i experienced this freak emotion. actually he is my first love. "first love.. never dies (nyahahah)" he is my bestfriend. he is always there when i need him, assignments, cheating, happy momments, sad momments, giving advices, sharing momments in our past, food trip, etc. vice versa. our classmates thought we have relationship because of our sweet bonding (ayyiihhh kilig ako!)
then, dumating yung time na nag-away kami.. isang pambatang dahilan.. ang babaw pero di ko maintindihan kung bakit ako umiyak. my classmate asked me, "mahal mo ba sya?" sagot ko naman "hindi ah! bestfriend kaya kami" then i asked my self, "mahal ko nga ba? bakit ako umiiyak?"; "siguro kasi 1st time kong magkaroon ng bestfriend."
sino nga naman ang hindi mahuhulog, mabait, caring, mapagmahal, malambing, makulit, gwapings pa. onetime, napabilib nya ako.. nung nagshare sya ng past nya sakin.. sobra akong naamaze sa katatagan nya, dumaan din ako sa ganun.. pero parang di ko kaya ang mga kinaya nya.. dun ako lalong nahulog sa kanya.
"hmm panu nga ba kantahin to?" tanong ko sa kanya.. "ndi naman kasi ganyan amina nga." "di ko man maamin, ikaw ay mahalaga sa akin. di ko man maisip sa pagtulog ikaw ang panaginip..." (uso ang song na alipin, ayun hehe kakilig nung kinanta nya yan.) may kasama pang lambingan (hahahah parang mag on talaga)
tuwing vacant classes, dun kami nakatambay sa landings then iiwan namin bag namin na magkatabi. at kapag magkahiwalay ang bag namin, ibigsabihin nun.. magkagalit kami.. sabay asar nila. "uyy LQ!"
sabay kami umuuwi, naglalakad and onetime, may nadaanan kami,, asar ng bata.. "uy shota sila" kunwari nalang hindi namin narinig. matino kami pag umuuwi onting asaran, biruan, kantsawan, pagbabalik sa nangyari sa skul kanina at kung anu anu pa..
isang araw, gulat ako.. sobrang lambing, nagshashare kami sa water, nung cut ang classes, tumambay muna kami sa jeep, nagpapabili ako ng juice, binibigay nya inumin nya sakin., hindi ko tinanggap ayun,, nasabihan ako na "ang arte mu" hindi nya alam pa keme ku lang yun.. 1st time in the history na pinayungan ako sabay paypay habang naglalakad pauwi. feeling ko tuloy, sumasagala ako. sabagay, tanghaling tapat super init. "buti ka pa may payong sa bag, ako wala. bakit ka ba nagpapayong? alisin mu nayan di na mainit" sumagot sya. "ayoko nga edi nasunog balat ku, ayawan mu pa ako" nashock ako sa sagot nya, alam nya na may feelings ako para sa kanya, napatingin ako sa kanya sabay ngiti nya sakin sabi nya "kilig" nyahahaha kakilig nga naman..
eh kamusta ang away bati factor? dami nadin kami napag awayan, pero ndi natatapos ang araw na ndi kami nagkakabati, pinakamatagal naming away? tumagal ng isang buwan.
.natapos ang 1st year pero hindi dun nagtatapos ang aming friendship..
meong momments nung 2nd year. meon ngang "END UP OF FRIENDSHIP" dun ako humagulgol ng sobra.. tagal namin pinundar masisira ng ganun ganun lang? then nalaman ko na hindi sya yun,, pinsan nya.. nahiya tuloy sya sakin nyayayayahhah
..third year na! (shinortcut ko na, sobrang haba)
isa lang masasabi ko..
"standing strong padin ang friendship namin"
ayun lang end.
haba noh??
isa din pla patutunguhan..
"FRIENDSHIP THAT WILL LAST FOREVER"
Subscribe to:
Posts (Atom)
